نگه کن تا چه نیکو ساخت دستان

ابی خون خود بر آید مر ترا کام

پس آنگه همچو گوری جسته از شیر

ز بام گوشک تازان آمد او زیر

ز ناگه رفت پنهان در شبستان

شهنشه بد هنوز از باده سر مست

سمن بر رفت و بر بالینش بنشست