دریغا آن گذشته روزگارا

ستم کردست بر تو همچو بر رام

ز تو بردست روز شادمانی

ز رامین برده روز کامرانی

که چندان کام و شادی بود مارا

نپندارم که روزی باز بینم

ترا شادان و بر تختت نشینم