صکه روز کامرانی گر بدان حال

که چندان کام و شادی بود مارا

نپندارم که روزی باز بینم

ترا شادان و بر تختت نشینم

از آن بهتر که بی کامی به صد سالص

چو بسیاری بگفت و گشت نومید

ز روی آن جهان آرای خورشید