برون آمد ز دروازه غریوان

از آن بهتر که بی کامی به صد سالص

چو بسیاری بگفت و گشت نومید

ز روی آن جهان آرای خورشید

نهاده روی زی اشکفت دیوان

بیابان کوه بود و راه دشوار

به چشمش بود گلزار و سمنزاد