به چشمش بود گلزار و سمنزاد

برون آمد ز دروازه غریوان

نهاده روی زی اشکفت دیوان

بیابان کوه بود و راه دشوار

صبه راه اندر شب و روشن یکی بود

که جانش را صبوری اند کی بودص

به نزد دز چنان آمد که شب بود