صبه راه اندر شب و روشن یکی بود

نهاده روی زی اشکفت دیوان

بیابان کوه بود و راه دشوار

به چشمش بود گلزار و سمنزاد

که جانش را صبوری اند کی بودص

به نزد دز چنان آمد که شب بود

شبش دیدار دلبر را سبب بود