کنارش پر گل و بالینش پر ماه

عقیق از جام زرین گشته رخشان

چو یاقوتش ز پروین گشته خندان

به شادی بود هر شب تا سحن گاه

سحر گاهان بجستندی از آرام

به رامش دست بردندی سوی جام

چو ویسه جام باده بر گرفتی