به رامش دست بردندی سوی جام

به شادی بود هر شب تا سحن گاه

کنارش پر گل و بالینش پر ماه

سحر گاهان بجستندی از آرام

چو ویسه جام باده بر گرفتی

دلارامش سرودی خوش بگفتی

می خون رنگ بزداید ز دل رنگ