پس آنگه گفت با ویس سمنبر

که در وی حور با من همنشینست

ندیدم خور گشت و ساقیم ماه

چرا پس می نگیرم گاه و بیگاه

به گفتاری بسی خوشتر ز شکر

بیار ای ماه جام نوش گلگون

چو رویت لعل و چون وصلت همایون