نه مغزش یافت مهر انگیز بویش

غریوان از همه سو ویس را جست

به رود دجله روی خویش را شست

نه چشمش دید جان افزای رویش

به یاد ویس گریان و نوان بود

چو دیوانه به هر گنجی دوان بود

پس آنگه سود رفت از مرو بیرون