به یاد ویس گریان و نوان بود

به رود دجله روی خویش را شست

نه چشمش دید جان افزای رویش

نه مغزش یافت مهر انگیز بویش

چو دیوانه به هر گنجی دوان بود

پس آنگه سود رفت از مرو بیرون

چو راه خستگان راهش پر از خون