چو راه خستگان راهش پر از خون

به یاد ویس گریان و نوان بود

چو دیوانه به هر گنجی دوان بود

پس آنگه سود رفت از مرو بیرون

عنان بر تافت از راه بیابان

به راه کوه بیرون شد شتابان

پلنگی بود گفتی جفت جویان