چو در ماندند ویس و دایه از چار

که با وی جادوی را کند بینی

هم اکنون آتشی بینی جهان سوز

که بادودش جهان را شب بود روز

فرو هشتند رامین را به دیوار

بشد رامین دوان بر کوه چون غرم

روانش پر نهیب و دل پر از گرم