فرو هشتند رامین را به دیوار

هم اکنون آتشی بینی جهان سوز

که بادودش جهان را شب بود روز

چو در ماندند ویس و دایه از چار

بشد رامین دوان بر کوه چون غرم

روانش پر نهیب و دل پر از گرم

خروشان بیدل و بی صبر و بی جفت