چو باران زو ببارد بر گشاید

کجا چون دیده ریزد اشک بسیار

گشاده گردد از دل ابر تیمار

نه بینی کابر پیوسته بر آید

به هر جایی که بنشست آن و فاجوی

همی راند از سرشک دیدگان جوی

به تنهایی سخنهایی سرایان