به تنهایی سخنهایی سرایان

چو باران زو ببارد بر گشاید

به هر جایی که بنشست آن و فاجوی

همی راند از سرشک دیدگان جوی

که گویند آن سخن مهر آزمایان

همانا دلبرا حالم ندانی

که چون تلخست بی تو زندگانی