که گفتی لاله زار و عفران بود

تنش بسیار جای از زخم چون نیل

روان از نیل خون سرچشمهء نیل

کبودی اندر آن سرخی چنان بود

پس آنگه دایه را زان بیشتر زد

کجا زخمش همه بردوش و سر زد

بی آزرمش همی زد تا بمیرد