کجا زخمش همه بردوش و سر زد

کبودی اندر آن سرخی چنان بود

که گفتی لاله زار و عفران بود

پس آنگه دایه را زان بیشتر زد

بی آزرمش همی زد تا بمیرد

و یا از زخم چونان پند گیرد

بیفتادند ویس و دایه بیهوش