روم خود را بیندازم از آن کوه

بدرم سنگ آن دز یکسر ازهم

دزی کان جای دیوان بود و گر بز

چرا بردند حورم را در آن دز

که چون جشنی بود مرگی به انبوه

نبینم کام دل تا زو جدا ام

به ناکامی چنین زنده چرا ام