به ناکامی چنین زنده چرا ام

روم خود را بیندازم از آن کوه

که چون جشنی بود مرگی به انبوه

نبینم کام دل تا زو جدا ام

روم آنجا سپارم جان پاکم

بر آمیزم به خاک ویس خاکم

ولیکن جان خویش آنگه سپارم