روم آنجا سپارم جان پاکم

که چون جشنی بود مرگی به انبوه

نبینم کام دل تا زو جدا ام

به ناکامی چنین زنده چرا ام

بر آمیزم به خاک ویس خاکم

ولیکن جان خویش آنگه سپارم

که دود از جان شاهنشه بر آرم