دو دست ویس با تو یار بودی

به شهر دشمانش روی منمای

روم با ابر گویم تو همانی

که چون گفتار ویسم در فشانی

همیشه چون تو گوهر بار بودی

به حق آنکه او بود ابر رادی

بجای برق خنده ش بود و شادی