همیشه چون تو گوهر بار بودی

روم با ابر گویم تو همانی

که چون گفتار ویسم در فشانی

دو دست ویس با تو یار بودی

به حق آنکه او بود ابر رادی

بجای برق خنده ش بود و شادی

به شهر دشمنش بر بار طوفان