چو موبد دید زریهای شهرو

تهی کن زو سرای و خان و مانش

چو دود از من بر آورد این ستمگر

تو دود از شادی و جانش برآور

هم از وی بیمش آمد هم ز ویرو

بدو گفت ای گرامی تر ز دیده

ز من بسیار گونه رنج دیده