درش چون سنگ بسته بود بر ماه

شبانگه رفتن رامین ز لشکر

برانست تا ببیند روی دلبر

به باغ شاه شد رامین هم از راه

غمیده دل همی گشت اندر آن باغ

ز یاد ویس او را دل پر از داغ

خروشان و نوان با یوبهء جفت