ز یاد ویس او را دل پر از داغ

به باغ شاه شد رامین هم از راه

درش چون سنگ بسته بود بر ماه

غمیده دل همی گشت اندر آن باغ

خروشان و نوان با یوبهء جفت

ز بی صبری و دلتنگی همی گفت

نگارا تا مرا از تو بریدند