دری بسته چه باید نیز پیشم

مرا خود از بنه بدبخت زادند

هزاران بند بر جانم نهادند

بسست این بندهای عشق خویشم

دلی بستهچو در بر وی ببستند

تنی خسته دگر باره بخستند

نگارم تا دو زلفش بر شکستست