مرا گفتی چرا ایدر نیایی

چرا هر گز نه همچون مردمانم

کنم از بیدلی و بخت فریاد

مگر مادر مرا بی بخت و دل زاد

من اینک آمدستم تو کجایی

چرا پیشم نیایی از که ترسی

چرا بیمار هجران را نپرسی