گر از دیدار تو نومید گردم

من اینک آمدستم تو کجایی

چرا پیشم نیایی از که ترسی

چرا بیمار هجران را نپرسی

به جان اندر بماند تیر دردم

به جای روی تو گر ماه بینم

چنان دانم که تاری چاه بینم