که جان را از خرد یاور ندارم

سزایمگر نشینم هر چه بدتر

که هم کورم به کار خویش هم کر

ببینم دیده را باور ندارم

دلم را گر خرد استاد بودی

همیشه نه چنین نا شاد بودی

گر اکنون باز پس گردم ازین راه