دلم را گر خرد استاد بودی

که هم کورم به کار خویش هم کر

ببینم دیده را باور ندارم

که جان را از خرد یاور ندارم

همیشه نه چنین نا شاد بودی

گر اکنون باز پس گردم ازین راه

همه لشکر شوند از رازم آگاه