چنان بر شد بروی ساده دیوار

و گر باشد مبادا هجر ایشان

چو رامین از کنار ویس بر جست

چو تیری از کمان خانه بدر جست

که غرم تیز تگ بر شخ کهسار

چو بر سر شد ز دیگر سو فروجست

نکو آمد به دام و بس نکو جست