که غرم تیز تگ بر شخ کهسار

چو رامین از کنار ویس بر جست

چو تیری از کمان خانه بدر جست

چنان بر شد بروی ساده دیوار

چو بر سر شد ز دیگر سو فروجست

نکو آمد به دام و بس نکو جست

سمنبر ویس هم بر جای بغنود