بپا او را بجنبانید بسیار

چو باغ شاه شاهان بد بآیین

به بالینش فراز آمد شهنشاه

به باغ افتاده از آسمان ماه

نگشت از خواب ماه خفته بیدار

چنان بیهوش بود از درد هجران

که با جانانش گفتی زو بشد جان