چنان بیهوش بود از درد هجران

به باغ افتاده از آسمان ماه

بپا او را بجنبانید بسیار

نگشت از خواب ماه خفته بیدار

که با جانانش گفتی زو بشد جان

شه شاهان فرستاد استواران

به هر سو هم پیاده هم سواران