به افسون و به نیرنگ و به فولاد

چو من رفتم یکی شب نارمیدی

چو مرغی از سرایم بر پریدی

چو دیوی کت نبندد هیچ استاد

خرد دور ز تو مثل آسمانت

هوا نزدیک تو همچون روانست

ز بهر آنکه بخت شور داری