خرد دور ز تو مثل آسمانت

چو مرغی از سرایم بر پریدی

چو دیوی کت نبندد هیچ استاد

به افسون و به نیرنگ و به فولاد

هوا نزدیک تو همچون روانست

ز بهر آنکه بخت شور داری

دو گوش و چشم کر و کور داری