چو دیگ سفله و چون کفش گازر

ز بهر آنکه بخت شور داری

دو گوش و چشم کر و کور داری

بود بی سود با تو پند چون در

اگر من بر زبان پند تو رانم

حرد بیزار گردد از روانم

چو گویم با تو چندین پند بی مر