ستمهای تو با یزدان بگفتم

همو یاور بود بی یاوران را

چو من دلتنگ بودم در سرایت

بدو نالیدم از جور و جفایت

در آن زاری و دل تنگی بخفتم

به خواب اندر فراز آمد سروشی

جوانی خوب رویی سبزپوشی