جهان افروز رامین در بر من

مرا امشب ز بند تو رها کرد

چنان کاندر تنم مویی نیازرد

ز نسرین بود و سوسن بستر من

همی بودیم هر دو شاد و خرم

همی گفتیم راز خواش با هم

بدان خوشی بکام خویش خفته