نمانده یاد ویس او را کم و بیش

بسا عشقا که نادیدن زدودست

چنان کتدش که گفتی خود نبودست

بسا روزا که تو بینی دل خویش

به روی مردمان آید همه کار

به دست آرند کام خویش ناچار

به شمشیر و به دینار و به فرهنگ