بدین غمخوارگی تا کی نشینی

شود ویسه ز یاد تو فراموش

ز دولت بر خور و از زندگانی

بران همواره کام ایجهانی

نهیب جان شیرین چند بینی

گه آمد کز بزرگان شرم داری

برادر را تو نیز آزرم داری