همی بود تا زرد گشت آفتاب

که شو بانگ زن پیش بازارگاه

که هرکس که از لنبک آبکش

خرد آب خوردن نباشدش خوش

نشست از بر باره بی زور و تاب

سوی خانه لنبک آمد چو باد

بزد حلقه بر درش و آواز داد