به بن می برد و باز آغاز می کرد

به هشیاری سخنهای نکو گفت

که بر وی نرو شد سنگین دل جفت

ز هر گونه سخن را ساز می کرد

بدو گفت ای بهار مهر جویان

به چهره آفتاب ماهرویان

چه مایه رنج بردم در هوایت