بدو گفت ای بهار مهر جویان

که بر وی نرو شد سنگین دل جفت

ز هر گونه سخن را ساز می کرد

به بن می برد و باز آغاز می کرد

به چهره آفتاب ماهرویان

چه مایه رنج بردم در هوایت

چه مایه درد خوردم از جفایت