که از شوره بیابان گل نروید

ز مهر ویس چندان رنج دیدی

کنون بنگر که از وی چه شنیدی

مبادا کس که از زن مهر جوید

بود مهر زنان همچون دم خر

نگردد آن ز پیموند فزونتر

بپیمودم دم خر چند گاهی