نه این بستی تو با من عهد پیشین

همی گفت ای گرامی بی وفا یار

چرا روزم کنی همچون شب تار

نه این گفتی مرا روز نخستین

هنوز از مهر ما خود چند رفتست

که دلت از مهر ما سیری گرفتست

همان ویسم همان خورشید پیکر