و لیکن بخت من با من به کینست

گشاید باد چشم نوبهاران

چو بندد برف راه کوهساران

سمنبر ویس گفت آری چنینست

نپندارم که چون یارم رباید

دگر ره روی او یا من نماید

ازان ترسم که تو روزی به گوراب