به دریا در که یارد بود مادام

چو دوزخ کرد جانم را ز بس غم

سزد گر خواب در چشمم نیاید

سزد گر صبر در جانم نپاید

به دوزخ در که آرد کرد آرام

چه بدتر زان گر از دشمن کنم یاد

که فویم دشمن من همچو من باد