که فویم دشمن من همچو من باد

به دریا در که یارد بود مادام

به دوزخ در که آرد کرد آرام

چه بدتر زان گر از دشمن کنم یاد

چو از در گه به راه افتاده رامین

به پروین شد خروش نای رویین

چو ابر تیره شد گرد سواران